Om 07:50 duwde de huismeester de deur van 3B open. Hij had het al vaak gedaan, maar deze keer trilde zijn hand.

“Zeg nou eerlijk,” fluisterde de buurvrouw achter hem, “zíj zou nooit vergeten af te sluiten.”

“Zij?” zei hij meteen. “Ze vergat van alles.”

De agent stapte als eerste naar binnen. Eén kamer, keukenblok, een tafel en een paar kasten. Niet erg groot, maar het appartement voelde groter dan het hoorde te zijn. Niet door ruimte—door stilte. Alsof er iets open stond dat normaal alles afsloot of buitensloot.

Het eerste wat opviel was niet het bloed.

Het was de temperatuur. De verwarming stond loeiheet. De lucht was nat en zoetig.

Aan de muur, boven de deur aan het eind van de gang, stond in grote blokletters: NIET KIJKEN NAAR DE DEUR ALS JE DE STEM HEBT GEHOORD.

De huismeester kuchte. “Ze schreef altijd rare dingen.”

De agent wees naar de eettafel. Rekeningen in keurige stapels, elastiekjes eromheen. Vier stapels naast elkaar—maar tussen drie en vier gaapte een plek waar duidelijk een stapel hoort te zijn. In die lege ruimte lag één los elastiekje met een post-it eraan: VOOR DE VOLGENDE: NA ACHT UUR.

De buurvrouw keek naar de vloer. Donkere vegen leidden van de keuken naar de gang, en stopten abrupt, alsof iemand midden in een beweging had besloten te verdwijnen.

In de keuken stonden twee kommen.

“Zie je?” zei de buurvrouw snel. “Ze had bezoek, dat zei ik toch?”

“Of ze deed alsof,” mompelde de huismeester. “Ze deed altijd alsof.”

De agent knielde bij de meterkast. Er hing een nieuw slot op. Een stukje tape erover, met een handschrift dat iedereen herkende: ALLEEN ALS JE ZEKER BENT DAT JIJ HET BENT.

De deur van de voorraadkast kraakte. Heel zacht. Niet open, niet dicht—alsof de kast diep wilde ademhalen en zich bedacht.

Niemand bewoog. Het appartement voelde helemaal niet meer leeg.

De klok aan de muur sloeg acht uur, de buurvrouw slaakte een kreetje. Door de slagen heen was nog iets te horen.

Niemand durfde naar de deur te kijken.

Versiegeschiedenis

Versiegeschiedenis